خورشيد ني ريز

ازدواج دختر آمريکايي با الاغ + عكس

سيد ميراحمد فقيه ني ريزي — Fri, 18 May 2012 14:38:00 GMT

ازدواج دختر آمريکايي با الاغ

فارس نوشت: شايد ازدواج با گربه، سگ و يا لوازم منزل و ساختمان در دنيا امري غيرقابل قبول و عجيب باشد اما به نظر مي رسد آمريکايي ها با چنين ازدواج هايي انس گرفته اند.
در تازه ترين نوع از ازدواج هاي عجيب آمريکايي، يک زن اهل شهر سياتل با الاغ مورد علاقه خود ازدواج کرده است.
اين زن آمريکايي در خصوص اين اقدامش گفت که پس از دلدادگي و تجربه بي نظير 2 ساله اش با اين حيوان تصميم گرفت که با آن ازدواج کند.
البته اين تنها مورد از ازدواج آمريکايي ها با حيوانات نيست و چندي پيش نيز يک زن آمريکايي به نام ليندا با سگ خود ازدواج کرد. مجلس سنا نيز در سال گذشته ميلادي قانون آزادي رابطه جنسي با حيوانات در ارتش آمريکا را تصويب کرد.

برگي از تاريخ

سيد ميراحمد فقيه ني ريزي — Fri, 18 May 2012 13:39:00 GMT

حديث روز

سيد ميراحمد فقيه ني ريزي — Fri, 18 May 2012 13:30:00 GMT

استواري بر اعتقاد

پيامبر اكرم صلي الله عليه وآله

إنّ الثّابِتِينَ على القَولِ بهِ فى زَمانِ غَيبَتِه لَأعَزُّ

مِنَ الكِبريتِ الأحْمَرِ

آنان كه در روزگار غيبت او بر اعتقاد به او استوار بمانند از كبريت احمر كمياب‌ترند

ميزان الحكمة: ح 128

فرزند آيت الله بهجت :نميدانيم چمدان آيت الله بهجت چه شد

سيد ميراحمد فقيه ني ريزي — Thu, 17 May 2012 23:25:00 GMT

نمي‌دانيم چمدان آيت الله بهجت چه شد

پدرم هم در صحبت‌هايش داشت که گناه را کوچکش را هم نبايد کوچک بشماري. هميشه مي‌گفت اگر در بالاترين حد ترقي باشي و ببيني کودکي آجري جلوي پاي نابينايي مي‌گذارد تا او زمين بخورد و کودک بخندد و تو فقط يک لبخند زدي، همين کافي است تا تو را با مغز از آن بالا به پايين

حجت‌الاسلام علي بهجت ضمن اشاره به شاخص‌ترين ويژگي‌هاي پدر خويش، از سرنوشت نامعلوم چمداني سخن گفت که آيت‌الله بهجت اسرار مگوي خود را در آن نگهداري مي‌کرد. به مناسبت 27 ارديبهشت ماه، سالروز رحلت حضرت آيت‌الله بهجت، فارس گفت‌وگوي مشروحي با فرزند اين فقيه رباني انجام داد که بخش اول آن تقديم خوانندگان گرامي مي‌شود.

پدرم اسرار گذاشت/ مگوي خود را مگو

راز چمدان آيت‌الله بهجت چه بود؟

حجت‌الاسلام و المسلمين علي بهجت در ابتداي اين گفت‌وگو بيان داشت: زندگي پدرم دو جهت داشت: بخشي از زندگي ايشان، جهت فيزيکي آن است که در خانواده و دوستان مطرح بود و گوشه‌هايي از آن به ما رسيده است ولي جهت ديگر؛ زندگي دروني ايشان بوده که نه خودشان راجع به عواملي که در شخصيت ايشان مؤثر بوده صحبت و راهنمايي مي‌کردند و نه حتي مدارک و آثار و نامه‌هايي را که از علماي مختلف داشتند و ما مي‌توانستيم از آن بهره ببريم را نشان مي‌دادند.

وي افزود: معمولا يک چمداني داشتند که اين مدارک و نامه‌هاي علماي بزرگ به ايشان را در آن گذاشته و قفل کرده بودند که در دسترس ما نباشد. حدود يکسال قبل از رحلتشان آن چمدان را از من خواستند. بنده چمدان را براي ايشان بردم و بعد ديگر از آن چمدان خبري نشد. نمي‌دانيم که چه شد. يقين داريم از منزل بيرون نرفته ولي ديگر نيست.

وي تأکيد کرد: ايشان اسرار مگوي خود را واقعا مگو گذاشتند. ما يک سري اطلاعات از ايشان به صورت کم و کوتاه و پراکنده به دست مي‌آورديم. اين اطلاعات به صورت معما براي ما باقي بود. بنده چون فارغ التحصيل فلسفه بودم، عادت داشتم باور خيلي چيزها برايم با برهان و دليل باشد. بايد به يقين صد در صد مي‌رسيدم و ادله 20 درصد و 50 درصد برايم کافي نبود. لذا به زندگي و تحصيل خود مشغول بودم و فقط لوازمات ضروري زندگي ايشان را تهيه مي‌کردم.

علامه جعفري فرمود:

تمام کارهايت را رها و به اين پير خدمت کن!

فرزند آيت الله بهجت در بخش ديگري از گفت‌وگوي خود با فارس به ماجراي حضور علامه جعفري در خانه‌شان اشاره کرد و افزود: ميان کارهايم روزي چند ساعت را به ايشان اختصاص مي‌دادم و در خدمتشان بودم و بقيه را به اتاق خود در بيرون و خوابگاه که حجره‌اي بود مي‌رفتم و مشغول کارهاي شخصي‌ام مي‌شدم. تا اينکه در سال 1363 علامه جعفري يک روز که از منزل آيت الله بهجت بيرون مي‌رفت، با حرف‌هايش يک تلنگري به من زد.

وي ادامه داد: علامه جعفري به من گفت که تو تمام کارهايت را رها کن و به خدمت ايشان بيا. علامه جعفري با آن لهجه شيرين و غليظ ترکي گفت: «تو عقلت نمي‌رسه که اين کيه!» علامه وقتي از احوالاتم پرسيد و من گفتم که درس‌هاي فلسفه و رياضيات و ستاره‌شناسي و عرفان را خوانده‌ام، خيلي برايش جاي تعجب بود که چطور توانسته بودم اينها را در قم بخوانم. من هم به شوخي به ايشان گفتم که استاد اينجا مجاني بود و من هم نشستم و خواندم.

فرزند آيت‌الله بهجت گفت: علامه به من فرمود حالا يک چيزي مي‌گويم گوش کن. گفتم: آقا مي‌شنوم. گفتند نه بايد عمل کني. گفتم آقا چطور به مجهول مطلق عمل کنم؟ به چيزي که نمي‌دانم چطور عمل کنم؟ علامه با همان لهجه خود گفتند دست بردار، من برايت مي‌گويم. تو تمام کارهايت را رها کن و بيا خدمت همين پير را بکن.

بهجت ادامه داد: تو گفته‌هايش را يادداشت کن و ضبط کن که نه مي‌شناسي‌اش و نه مي‌گذارد که بشناسي‌اش. من قم و تهران و مشهد و نجف و عراق و شيعه و سني را ديده‌ام؛ همين يکي آخرش مانده است. وقتي او را از تو گرفتند، آن وقت مي‌فهمي که بوده! بنده در آن زمان مشغول تحصيل بوده و کار فراوان داشتم و در دانشکده بودم.

علامه جعفري:

پدرت(آيت‌الله بهجت) مأمور اين قرن و اين دوره است

وي اضافه کرد: علامه جعفري به من دستور داد که ضبط کن و نگه دار و براي نسل آينده امانت دار باش که اين مرد تمام مي‌شود و بعد از اينکه او برود معلوم نيست تا 100 سال ديگر هم کسي چون او بيايد. خداوند در هر دوره‌اي يک فرد را ميدان مي‌دهد، يعني ميداني را که دارد برايش باز مي‌کند و رشدش مي‌دهد تا براي ديگران نشان و الگو باشد.

بهجت گفت: علامه جعفري تأکيد کردند آيت الله بهجت مأمور اين قرن و اين دوره است. البته پس از رحلت پدرم نيز خيلي از شاگردان ايشان به من مي‌گفتند که ايشان ديگر تمام شد و تو فکر نکن که همه همين‌طور هستند. با تلنگري که علامه جعفري در سال 63 به من زد، در همان بيست و چند سال پيش، يک مقدار کارهايم را کم کردم و 7 ساعت در روز را به ايشان اختصاص دادم.

وي افزود: پس از سال 72-73 نيز حدود 15 ساعت شد و از سال 80 به بعد بيست و چهار ساعته با ايشان بودم. با اين حال ايشان خيلي هنرمند بود و همه کارهايش را تحت يک پوشش و پوسته‌اي انجام مي‌داد. وقتي مسائل بلند علمي را مي‌خواست نقل کند، خيلي ساده مي گفت: مي‌شود اين چنين گفت...

آيت‌الله بهجت آخرين فرمول‌هاي عرشي را به ساده‌ترين

شکل بيان مي‌کرد

علي بهجت در بخش ديگري از گفت‌وگوي خود با فارس به شيوه برخورد پدر خود با نظريات علمي اشاره کرد و گفت: ايشان اشکالات و ايرادات نظريه‌هاي ديگران را مي‌گرفت و بعد وقتي مي‌خواست نظريه خودش را بدهد، نمي‌گفت که اين نظريه بنده است و هيچ کسي نگفته و در جايي نيست و يا خوب توجه کنيد. بلکه فقط مي‌فرمود: اين چنين هم مي‌شود گفت، حالا شما ببينيد. ايشان آخرين فرمول‌هاي عرشي را از لحاظ علمي با اين بيان ساده مي‌گفت.

فرزند آيت‌الله بهجت گفت: از نظر بعد دروني که اصلا حاضر نبود اقرار به چيزي بکند. حتي اينقدر پوشش داشت که مثلا اگر ما مي‌خواستيم راجع به استاد ايشان بپرسيم، که آيا از استادتان کار خارق العاده‌اي ديديد يا نه؟ و يا شاهد عمل ممتازي از او بوديد يا نه؟ حاضر نبود حرفي بزند. چرايش را بعدها فهميدم که اگر ايشان درباره استاد خود سخن مي‌گفت، اين سوال به ذهن ما مي‌آمد که حالا اين استاد به شما چه ياد دادند؟ بنابراين ايشان از ابتدا چيزي نمي‌گفتند.

وي ادامه داد: بنده دبستاني که بودم، يکي از علما که ريش حنايي مي‌گذاشت و سيدي حدود 80 ساله بود، به من گفت که برو تو نخ بابات و ببين که چي بلد است. پدرم او را مي‌شناخت ولي من خوب او را نمي‌شناختم. به من مي‌گفت که استاد پدرت آنقدر قوي بوده که به هر کسي چيز مهمي داده، برو ببين به پدرت چه داده است.

وي افزود: من هم بچه بودم و مي‌رفتم مي‌گفتم بابا، آن آقا گفته برو ببين پدرت چه گرفته. پدرم خيلي مي‌خنديد و در حال تبسم مي‌گفت: بله، عجب... عجب... و از کنار آن مي‌گذشت. هيچ راهي نمي‌گذاشت تا بيشتر در موردش بدانيم.

داستان عجيب قبل از تولد آيت الله بهجت

حجت الاسلام بهجت در مورد سير زندگي پدر بزرگوارش از کودکي گفت: داستان کودکي ايشان از سالها قبل‌تر شروع مي‌شود و به داستان پدرشان بر مي‌گردد که معروف است. پدر آيت الله بهجت در نوجواني در حال مرگ بوده که ندايي را مي شنود که اين را رها کنيد، او پدر محمد تقي است.

وي گفت: خلاصه ايشان جاني دوباره مي‌گيرد و همه تعجب مي‌کنند. بعد ازدواج مي‌کند و فرزندانش متولد مي‌شوند و اين داستان را فراموش کرده بوده تا موقع تولد فرزند سومش به ياد مي‌آورد که وقتي کوچک بوده به او گفتند که پدر محمد تقي است. اولين پسر را محمد مهدي و دومي را محمد حسين و سومي را که به ياد مي‌آورد نامش را محمد تقي مي‌گذارد.

وي ادامه داد: محمد تقي هفت ساله بوده که در حوض خانه مي‌افتد و خفه مي‌شود. از دست دادن اين بچه براي آنها غم سنگيني است و مادر آيت الله بهجت متوسل مي‌شود تا اين فرزند را خداوند به آنها مي‌دهد و نامش را محمد تقي مي‌گذارند. محمد تقي ثاني؛ که من در يادداشت هاي پدر ايشان ديده بودم که نامشان را محمد تقي دومي نوشته بودند.

مادر ايشان نمي‌خواست تا دوباره محبت مادر و فرزندي زنده شود

فرزند آيت‌الله بهجت بيان کرد: از آنجا که خداوند کساني را که مي‌خواهد پرورش دهد با رنج پرورش مي‌دهد و در ناز و نعمت نمي‌خواباند، آيت الله بهجت هم در 16 ماهگي مادر جوان خود را از دست مي‌دهد. مادر ايشان حدود 28 سال داشته است.

وي افزود: يکي از اقوام که اينها را براي من تعريف مي‌کرد گفت انسان‌هاي بزرگ به راحتي مي‌توانند با اموات ارتباط برقرار کنند و سپس به پدرم گفت: آقا شما مادرتان را در خواب ديده‌ايد؟ پدرم گفت: بله؛ ايشان پرسيد که مادرتان چه شکلي بود؟ پدرم گفت: چادرش را پايين آورده بود و صورتش پوشيده بود.

بهجت ادامه داد: آن فرد تعجب کرد و گفت: عجب مگر شما پسرش نبوديد؟ مگر نامحرم بوديد که اين کار را کرده بود؟ پدرم لبخندي زد و اشک گوشه چشمش جمع شد و گفت: شايد مي‌خواسته تا محبت مادر و فرزندي دوباره در وجود من زنده نشود. ايشان خيلي زود از محبت مادري محروم مي‌شود و خواهر بزرگ ايشان متکفل امور او مي‌شود.

وي اشاره کرد: پدرم از خاطرات کودکي با خواهرش تعريف مي کرد. ايشان مي گفت روزي خواهرم داشت نشاءهاي گوجه فرنگي و بادمجان را در باغچه مي کاشت. من کوچک بودم و پشت سر او مي رفتم و مي ديدم که نشاء سبز را در داخل خاک مي گذارد، آن را بر مي داشتم و همين طور تا آخر خط هرچه کاشته بود را برداشتم. در آخر يک دسته نشاء به او دادم. خواهرم گفت چرا تمام کارهاي مرا خراب کردي و يک بار مرا زد. من گريه کردم و عمويم گفت که چرا او را مي زني؟ او هم مي خواسته خدمت کند و قصد بدي نداشته. اين خاطره از حدود سه سالگي در ذهن ايشان باقي بود.

فرزند آيت الله بهجت:نميدانيم چمدان آيت الله بهجت چه شد (2)

سيد ميراحمد فقيه ني ريزي — Thu, 17 May 2012 23:21:00 GMT

فرزند آيت الله بهجت:

محمد تقي جانِ مرا چوب زدن يعني چه؟

بهجت ادامه داد: پدر ايشان نيز خيلي به او علاقه داشته و او را مکتب خانه گذاشته بود. ايشان در مکتب خانه باهوش بوده و خوب درس مي‌خوانده و عزيز بوده است. يک بار مربي مکتب خانه براي اينکه از بقيه زهر چشم بگيرد، او را تنبيه مي‌کند. او که اصلا توقع نداشته تنبيه شود، پيش پدر رفته و ناراحتي مي‌کند. پدر او چون شاعر بوده برايش قصيده‌اي مي‌گويد که مفصل است. اين شعر را داخل پاکتي به محمد تقي مي‌دهد تا به معلمش بدهد. مقداري از آن اين بود:

محمد تقي جان مرا چوب زدن يعني چه /

گل و بستان مرا چوب زدن يعني چه

وي افزود: آيت‌‌الله بهجت از کودکي اعمالي را انجام مي‌داده که با کودک سازگار نبوده است. هم مکتبي‌هاي او براي من مي‌گفتند که در مکتب کارهاي بچه‌گانه نمي‌کرد و خيلي جدي بود و اگر مسئول نظم ما مي‌شد، مثل يک فرمانده همه را به صف مي‌کرد.

وي گفت: سپس پدرم تا 13 سالگي مقداري از درس طلبگي را در همان جا خواند. بعد سيدي که وضع مالي خوبي داشته و زمين دار بوده و خيلي به آيت الله بهجت علاقه مند بوده، خانواده او را تحريک مي‌کند تا او را همراهش به عراق بفرستند. علت علاقه اين سيد هم معلوم نبوده است.

بهجت بيان داشت: من ايشان را در کودکي ديده بودم و اين سيد خيلي مرا دوست داشت. هميشه وقتي وارد خانه آنها مي‌شديم، مرا مي‌گرفت و بر روي طاقچه‌اي مي‌نشاند. خلاصه اين سيد مي‌خواسته پدرم را با خود ببرد که بار اول موفق نمي‌شود و آنها براي بار دوم و با کاروان بعدي عازم مي‌شوند.

تحصيلات آيت‌الله بهجت در کربلا و نجف

فرزند آيت الله بهجت ادامه داد: ايشان به مدت 4 سال براي تحصيل در کربلا بوده، خوب درس مي‌خواند و سپس به نجف مي‌رود. طلبه‌هايي که در کربلا بودند مي‌گفتند که مثلا درس فلان استاد نبايد رفت چون طولاني است و به درس استادي مي‌رفتند که در مدت کمتري آن درس را بگويد. ولي آيت الله بهجت درست برعکس همه بر سر درس استادي مي روند که 14 ساله تمام مي‌کند. آن استادي بسيار قوي به نام مرحوم کمپاني بوده که از لحاظ فکري خيلي مسلط و قدرتمند بوده است. پس از آن آقايي از علما بوده که نه تنها علم روز حوزه را داشته بلکه علم باطن را هم کسب کرده بوده به نام سيد علي آقا قاضي.

وي افزود: پدرم با وجود اينکه خيلي‌ها به درس او نمي‌رفتند، به درس او مي‌رود. شرايط آقاي قاضي براي درس بسيار سنگين بوده و کسي که مي‌آمده بايد فارغ التحصيل 10 سال حوزه و نيمه مجتهد يا مجتهد بود. آيت الله بهجت هنوز به اين مراحل نرسيده بود ولي توانست در درس آقاي قاضي شرکت کند. اينکه آقا چطور توانست به درس آقاي قاضي راه يابد معلوم نيست و نمي‌گفت.

حجت‌الاسلام بهجت گفت: من کلي فکر کردم که چطور چيزي از ايشان بشنوم و در نهايت به ذهنم رسيد تا اين گونه سوال کنم. بنابراين از پدرم پرسيدم اولين باري که اسم آقاي قاضي را شنيديد کجا بود؟ ايشان گفت من در کربلا که بودم برادر علامه طباطبايي که به زيارت مي‌آمد، به حجره من مي‌آمد و مهمان من مي‌شد و با هم دوست شده بوديم. او اسم آقاي قاضي را آورد و گفت که او مردي اين چنين است. ولي پدرم ديگر از درون خودش چيزي نگفت.

وي ادامه داد: ايشان در اثر ريزگردهاي زياد هوا، رياضت، درس، و خواندن نماز و روزه مريض مي‌شود و براي اينکه بهتر شود بين نجف و کربلا جا به جا مي‌شده و گاهي به کاظمين که هواي بهتري داشته مي‌رفته است. آيت الله بهجت در سن 29 سالگي و در سال 1324 شمسي فارغ التحصيل مي‌شود و به ايران برمي‌گردد و در شمال ازدواج مي‌کند.

20 مقام معنوي در سن جواني /

پيش رو و پشت سر براي پدرم فرقي نداشت

حجت‌الاسلام بهجت در بخش ديگر از اين مصاحبه به فارس گفت: در مورد مقاماتي که ايشان به آن‌ها رسيده بود، يکي از علماي بزرگ نجف به نام آقاي قوچاني در مورد ايشان گفته بود که خداوند در جواني 20 مقام بزرگ را به ايشان عطا کرده ولي چه کنم که با ايشان عهد دارم نگويم. فقط يکي از آنها که مردم مي‌دانند اين است که براي ايشان پيش رو و پشت سر فرقي نداشت.

وي اضافه کرد: پسر آن عالم بزرگ که آقاي قوچاني بود به من گفت آقاي قوچاني نزديک فوت خود نگران بود که مبادا عهدش را با آيت الله بهجت شکسته باشد و بدون اينکه اسم او را ببرد، آن مقامات بلند را براي کسي تعريف کرده باشد و ديگران از ويژگي‌هاي آقاي بهجت و علاقه‌اي که آقاي قوچاني به ايشان داشت، حدس زده باشند که اوست.

فرزند آيت‌الله بهجت گفت: بعدها معلوم شد پدرم از خيلي از دوستانش که متوجه مي‌شدند عهد مي‌گرفته تا اين سر را فاش نکنند. يکي از اين مقامات طي الارض ايشان بوده که آقاي ري شهري در کتاب زمزم عرفان خود از قول پسر يکي از علما نقل مي‌کند که پدرش شاگرد آقاي بهجت در نجف بوده و با ايشان طي الارض کرده بودند.

وي ادامه داد: اين عالم در يکي از چهل شبي که نذر داشتند تا به مسجد سهله بروند و پدرشان مهمان ايشان در کربلا بوده و نمي‌توانستند تنهايش بگذارند، آقاي بهجت با طي الارض ايشان را از کربلا به مسجد سهله مي‌برد و بر مي‌گرداند تا نذرش را ادا کرده و دوباره کنار پدر پيرش که مهمان او بوده، بر گردد و او بعد متوجه مي‌شود.

بهجت گفت: آيت‌الله بهجت از او عهد مي‌گيرد تا زنده است، به کسي نگويد. پس از سالها اين عالم و پسرش آيت الله بهجت را در حرم حضرت معصومه سلام الله عليها مي‌بينند. سپس آن عالم از ترس اينکه بميرد و آن راز با او دفن شود، براي پسرش باز گو مي‌کند و از او عهد مي‌گيرد تا او و پدرم زنده‌اند، سر را فاش نکند.

چشم آيت‌الله بهجت حقيقت معصيت را مي‌ديد،

بنابراين مرتکب نمي‌شد

حجت‌الاسلام علي بهجت افزود: بنده پس از رحلت پدرم متوجه خيلي از اين قضايا شدم. در روز دوم ختم پدرم يکي از علما که الآن فوت کرده و پسر مرحوم آقا سيد جمال گلپايگاني بود، به من اشاره کرد که نزديکش بروم. ايشان روي ويلچري نشسته بود و کنار گوش من گفت: من 60 سال پيش در نجف که بودم، آقاي قوچاني که با پدر شما نزديک بود و از اسرار او اطلاع داشت و ارتباط خوبي با استاد آيت الله بهجت نيز داشت، به من چيزي گفت.

وي ادامه داد: او گفت سر اينکه آقاي بهجت از همه هم کلاسي‌هايش ممتاز شد، يک چيز بود و آن اين بود که آقاي بهجت از کودکي و سالها قبل از بلوغ خود در اثر عبادت، چشمش معصيت را مي‌ديد و مرتکب نمي‌شد. لذا دوران کودکي را با پاکي گذراند و بعد از دوران کودکي هم همين طور گذشت. گناه او را سنگين و چرک و آلوده نکرد. در مدارج ترقي که ديگران بايد پله پله بالا بروند، ايشان چون پاک و سبک بود پرواز مي‌کرد.

بهجت ادامه داد: پدرم هم در صحبت‌هايش داشت که گناه را کوچکش را هم نبايد کوچک بشماري. هميشه مي‌گفت اگر در بالاترين حد ترقي باشي و ببيني کودکي آجري جلوي پاي نابينايي مي‌گذارد تا او زمين بخورد و کودک بخندد و تو فقط يک لبخند زدي، همين کافي است تا تو را با مغز از آن بالا به پايين اندازد.

وي تأکيد کرد: اين صحبت پسر آقاي سيد جمال گلپايگاني خيلي به ما کمک کرد و اطلاعات ما را به هم دوخت و وصل کرد. من هميشه طلب مغفرت براي ايشان مي‌کنم. بنده بارها از پدرم شنيده بودم و خيلي ديگر از شاگردان ايشان نيز شنيده بودند که پدرم مي‌گفت کسي را مي‌شناسم که خداوند توفيق معصيت از کودکي به او نداد. هربار معصيت پيش مي‌آمد، خداوند يک طور منصرفش مي‌کرد.

حجت‌الاسلام علي بهجت در پايان بخش نخست گفت‌وگوي خود با فارس اظهار داشت: هيچ وقت پدرم «من» نمي‌گفت و هميشه همه عنوان‌ها و برچسب‌ها و من‌ها را پاک مي‌کرد. بسياري از مطالب را با عنوان سوم شخص مي‌گفت و خيلي‌ها مي‌گفتند خود آقاست. و من باور نمي‌کردم و دنبال دليل بودم. او هم که هيچ اقراري نمي‌کرد و من بعدها فهميدم.

آيت‌الله بهجت به زيارت بسيار علاقه داشت

حجت‌الاسلام والمسلمين علي بهجت در ابتداي بخش دوم گفت‌وگوي خود با فارس اظهار داشت: حضرت آيت الله بهجت به زيارت بسيار علاقه داشت. همين اواخر با ايشان به سفر مشهد رفتيم. وقتي ايشان به حرم مي‌رفت و برمي‌گشت، خيلي حال او فرق مي‌کرد. ما که همراه ايشان بوديم، با اينکه دو ـ سه ساعت بيدار بوديم، خسته مي‌شديم و ديگر حتي حال صبحانه خوردن نداشتيم.

وي افزود: ايشان حداقل پنج يا شش ساعت بيداري کشيده بود، ولي در راه برگشت از حرم انگار تازه همين الآن صبح اول وقت ايشان است. با همه شوخي مي‌کرد و حالشان را مي‌پرسيد. آيت الله بهجت هر روز در تمام عمرشان دو ساعت به حرم حضرت معصومه سلام الله عليها مي‌رفت. يکساعت و خرده‌اي را ايستاده نماز و زيارت مي‌خواند و سپس مي‌نشست. ما پاهايمان درد مي‌گرفت و مي‌نشستيم ولي ايشان نه.

وي ادامه داد: حتي روزي در مشهد يکي از اطرافيان گفت من چشمم شور است مي‌خواهي آقا را چشم بزنم تا ايشان هم بنشيند؟ گفتم به ايشان چه کار داري؟ او گفت آخر آبروي ما مي‌رود ما که جوانيم نشسته‌ايم ولي اين پير مرد ايستاده است. آيت الله بهجت در حرم شارژ مي‌شد و به اصطلاح دوپينگ مي‌کرد. ايشان در حرم سرمست مي‌شد و گاهي يقين مي‌کرديم در حرم چيزي گرفته‌اند که اينقدر سرحال هستند.

آيت‌الله بهجت: مرحوم نخودکي اصفهاني هنوز هم وساطت مي‌کند

فرزند آيت‌الله بهجت گفت: ايشان در مشهد پس از زيارت به مزار علما مي‌رفت و فاتحه مي‌خواند. خصوصا به کنار مزار آقاي نخودکي اصفهاني مي‌رفتند و براي مردم دعا مي‌کردند و مي‌گفتند که مرحوم نخودکي هنوز وساطت مي‌کند. لذا بنده از کودکي تجربه کرده بودم که پس از زيارت مي‌شود يک سري حرف‌هايي را از ايشان پرسيد و مي‌پرسيدم چون بسيار سرحال بودند و مي‌شد چيزي از زبانشان شنيد.

فرزند آيت الله بهجت:نميدانيم چمدان آيت الله بهجت چه شد (3)

سيد ميراحمد فقيه ني ريزي — Thu, 17 May 2012 23:12:00 GMT

آيت‌الله بهجت مي‌گفت از کودکي در نمازم چيزهايي را مي‌ديدم

که فکر مي‌کردم همه مي‌بينند

وي بيان داشت: يکي از آقايان که الآن از مقامات است، سال‌ها قبل به من گفت روزي وقتي آقاي بهجت از حرم آمد، به من گفت ما وقتي کودک بوديم و سالها قبل از بلوغ، هنگام خواندن نماز چيزهايي را مي‌ديديم که فکر مي‌کرديم همه دارند مي‌بينند. يعني در نماز ايشان آن پرده‌هاي باطني کنار مي‌رفته است. اين حرف مدرک هم دارد. خود ايشان در جايي اقرار کرده‌اند. البته آن هم براي اينکه مقام يک آقايي را اثبات کنند.

وي اضافه کرد: پدرم در خاطراتش مي‌گويد که من روزي که به کربلا وارد شدم، ديدم آقايي نماز فوق‌العاده‌اي مي‌خواند. در يک رواق کوچک که شايد دو تا فرش جا مي‌گرفت عده‌اي نيز با ايشان نماز مي‌خواندند. تصميم گرفتم تا فردا صبح به اينجا بيايم. فردا صبح که آمدم، آنقدر کوچک بودم، که کنار چهار پايه‌اي که آنجا در صف اول بود و با آن چون برق نبود، شمع‌هاي حرم را روشن مي‌کردند، ايستادم.

حجت‌الاسلام علي بهجت ادامه داد: فکر کردم که اگر بروم در چهار پايه جايم مي‌شود. چون اگر بايستم اينجا مردم مرا بيرون مي‌کنند و مي‌گويند جا کم است. آخر به اين نتيجه رسيدم که کنار چهار پايه بايستم تا اگر بيرونم کردند داخل چهار پايه بروم. اتفاقا کسي بيرونم نکرد. همان آقا براي نماز آمد و روز جمعه بود و ايشان سوره جمعه را خواند. خدا مي‌داند در نمازش چه احوالاتي را سير مي‌کرد؛ نگفتني ... اين عين جمله پدرم است.

وي ادامه داد: آيت‌الله بهجت در آن موقع تازه يک سال و چند ماه بعد، پانزده ساله مي‌شده. در آن سن ايشان آن احوالات و معراج آن آقا را در نماز درک کرده بود. پدرم مي‌گفت چنان نمازي را در تمام عمرم جز براي دو سه نفر نديدم. حتي شاگردان برجسته آن آقا که ده سال پيش ايشان درس خوانده و مرجع تقليد شدند، مثل آيات عظام خوئي و ميلاني، خبر از احوالات آن آقا نداشتند. پدر از آنها پرسيده و فهميده بود، خبر ندارند و براي آنها نگفته بود.

آيت‌الله بهجت دنبال روزي معنوي خود بود و براي آن کار هم مي‌کرد

فرزند آيت الله بهجت تأکيد کرد: آيت‌آلله بهجت در اثر عبادت به اصطلاح عرفا، سالک مجذوب بود و خودش راه افتاده بود. ايشان مرتب به نماز آن آقا مي‌رفته تا آن احوالات را ببيند. پدرم همه عشقش نمازش شده بود و در اثر کثرت اين کار قبل از اينکه بالغ شود، آن بينايي کامل برايش محقق شده بود.

اگر کسي واقعا احتياج به راهنما داشته باشد خداوند راهنما را مي‌رساند

وي افزود: ايشان آمادگي قبلي داشته و وقتي از ايشان در مورد آشنايي با آقاي قاضي مي‌پرسيديم و ايشان مي‌گفت برادر علامه طباطبايي نام ايشان را آورد و مرا با ايشان آَشنا کرد، متوجه هدايت خدا مي‌شديم. خود پدرم نيز مي‌گفت که اگر کسي به مراحلي از ترقي برسد که احتياج به راهنما داشته باشد و چون بر خداوند روزي همه بندگان واجب است، به او مي‌دهد.

فرزند آيت‌الله بهجت گفت: خداوندي که روزي کوچکترين موجودات عالم مثل کرم‌ها و ... را مي‌دهد، آن وقت روزي انساني را که غذايش اينها نيست و شکارش در آسمان است را نمي‌دهد؟ سپس با قاطعيت شديد تأکيد مي‌کرد اگر دنبالش باشيد، يقينا خدا خواهد داد. هرگز نمي‌گفت مثلا گفته‌اند که خدا مي‌دهد؛ نه بلکه با قاطعيت و يقين صد درصد مي‌فرمود.

بهجت ادامه داد: شما اگر چيزي را در آزمايشگاه خود آزمايش کنيد، دقيقا مي‌توانيد بگوييد که اگر اين دو ماده با هم ترکيب شوند، فلان ماده بدست مي‌آيد. براي شما که آزمايش کرده‌ايد، جاي شکي نيست. ايشان نيز هميشه با باور مي‌گفت کسي که خدا را ياد کند خدا همنشين اوست.

وي اشاره کرد: اين مراتب را در کودکي طي کرده بود. آيت الله بهجت مي‌گفت اگر کسي در معنويات به مرحله‌اي رسيد که ديگر نمي‌داند کدام راه را برود، يقينا اگر آنجا براي خدا بايستد و حتي با نود درصد اطمينان نيز حرکت نکند غير ممکن است که خدا برايش معلمي نفرستد و راه را نشانش ندهد.

آيت‌الله بهجت کسي بود که راه را با آقاي قاضي تمام کرد

وي ادامه داد: روزي ايشان معنوي بود و به دنبال آن روزي بود و برايش کار هم انجام مي‌داد. ما مي‌بينيم که شاگردان معنوي آقاي قاضي همه با ايشان استارت را زده و شروع کرده‌اند و آيت الله بهجت تنها کسي بود که راه را با استاد تمام کرد. لذا وقتي هنوز آنجا بوده ديگر درس استاد نمي‌رفته چون مراحل را تمام کرده بود.

وي اضافه کرد: استاد ايشان، آقاي قاضي در نامه اي که به برادر علامه طباطبايي نوشته بود، گفته که «آقا شيخ محمد تقي، ترقيات فوق‌العاده کرده است». يعني در حالت عادي نبايد تا اينجا رفته باشد. ايشان به همه توصيه مي‌کرد از نظر علمي چنان بايد درس بخوانيد که همه استاد باشيد و بعد از اتمام اين واحد درسي، استاد آن باشيد و هيچ کم نياوريد. اگر کم آورديد دو مرتبه بخوانيد.

وي گفت: به دو دليل دوباره بخوانيد: 1. تا وقتي را که در گذشته صرف آن کرديد بيهوده نباشد 2. پايه آينده‌تان را محکم تر کنيد. وقتي مي‌خواهيم ساختماني را بسازيم و علم را بر آن انبار کنيم، بايد پايه ريزي آن محاسبه شده و محکم باشد. ايشان مي‌گفت اگر مراتب علمي را پله پله طي مي‌کنيد، از انسانيت نيز عقب نمانيد.

ملاک ارزيابي اعمال انسان، نماز است

حجت‌الاسلام علي بهجت افزود: انسانيت فقط به تحصيل علوم نيست. علوم ابزار است و با آن بايد پرواز کنيد. مراتب ترقي روحي را نيز بايد پله پله بالا برويد. نشانه حرکت شما و اينکه به جايي رسيده ايد، نماز شماست. نماز همان نمودار و تابلوي کارخانه شماست که اگر در جايي مشکل داريد آن را نشان مي‌دهد. اگر نماز اين ماه شما با ماه گذشته فرق کرد يعني در حرکت هستيد والا يا درجا زده‌ايد و يا پايين آمده‌ايد.

آيت‌الله بهجت با همه اهميت دادن به نماز، وصيت کرد

يک دور کامل نماز و روزه برايش بجا بياورند

وي تأکيد کرد: پدرم در نماز چنان بود که واقعا بي‌جان مي‌شد. حتي در زمستان در هنگام نماز لباس ايشان خيس عرق مي‌شد. نمازي که ايشان با اين حالت مي‌خواند و احساس مي‌شد که اينقدر سختي و بي حالي به ايشان وارد مي‌شود، آن وقت ببينيم حرفشان راجع به نماز چه بود. آيت الله بهجت مي‌گفت: نماز لذيذترين لذايذ عالم هستي است.

وي گفت: خداوند در عالم هستي از نماز لذيذتر نيافريده است. اگر سلاطين عالم لذت نماز را چشيده بودند، به دنبال لذايذ ديگر و عشرتکده‌ها و شب نشيني‌ها و ... نمي‌رفتند. ايشان بعد از نماز تا چند دقيقه‌اي بي حال بود و کمي مي‌نشست تا دوباره جان بگيرد. با وجود اين نمازي که مي‌خواند و درک مي‌کرد، باز در وصيت خود گفت در کنار مراسم روضه‌اي که مداومت آن بايد حفظ شود، يک دور کامل براي ايشان نماز و روزه بدهيم. اينقدر براي نماز اهميت قائل بودند.

آيت‌الله بهجت «خود»ها را مي‌کشت تا تنها «خدا» بماند

وي اينچنين ادامه داد: مريض‌هايي را پيش ايشان مي‌آوردند ولي آيت الله بهجت هيچ گاه به آنها نگفت که برو ديگر خوب شدي. حتي اگر مطمئن مي‌شديم که براي آن مريض انجام داده است، حواس مريض را به جاي ديگر متوجه مي‌کرد. مثلا مي‌گفت برو و آب زمزم تهيه کن و با تربت بخور و يا به حرم امام رضا عليه السلام و يا حضرت معصومه سلام الله عليها و يا جمکران برو، خوب مي‌شوي.

فرزند آيت الله بهجت گفت: هر کسي را طوري توجه مي‌داد تا توجه به خود او نباشد و «خود» او کشته شده باشد. خودش را محو مي‌کرد و فقط مي‌خواست تنها خدا باشد و ائمه که باب الله هستند.

آيت‌الله بهجت: تا به حال احدي را به خودم نخواندم

وي بيان داشت: در يک مجلس که آيت الله بهجت در محضر يکي از علما بود، پزشک جراحي هم حضور داشت. وي، ايشان را خيلي در منگنه گذاشت و بارها و بارها پرسيد که چرا من وقتي متوسل به خدا و معصومين شدم جواب نگرفتم. ولي در اوج جراحي که انجام مي‌دادم و مشکلي پيش مي‌آمد، تا مي‌گفتم آيت الله بهجت و نام شما را مي‌بردم، کارم حل مي‌شد. اين رسم را ياد گرفتم تا هر موقع ديگر در جراحي گير مي‌کنم، آقاي بهجت را صدا مي‌زنم.

وي ادامه داد: بنده فکر مي‌کردم که اين شخص پزشک 5-6 بار که من بودم پدرم را سوال پيچ کرد، ولي بعد خودش به من گفت که وقتي شما مي‌رفتي تا چاي بياوري باز من مي‌پرسيدم. خلاصه شايد ده باري پرسيده بود. در آن مجلس هم به خاطر حضور آن عالم پدرم نمي‌توانست آنجا را ترک کند و خلاصه تحت فشار شديد فقط يک جمله گفت و جواب آن پزشک را داد. آيت الله بهجت فرمود: «شايد سرّ آن در اين باشد که تا به حال احدي را به خودم نخواندم».

وي تأکيد کرد: بنده فکر مي‌کنم شايد ما و بعضي از آدمها به آن مرحله نرسيديم که مستقيم به بالا وصل شويم و بايد با فيلتر به آنها نزديک شويم و آن فيلتر آقاي بهجت است. اين پزشک شايد فکر کرده بود که آقاي بهجت از آنها بالاتر است، ولي نه اين طور نيست. اين مسئله براي او حل نشده بود که آيت الله بهجت اتصال و واسط بوده است.

وي گفت: ما فهميديم در اين 85 سال کار ايشان اين است که تا کسي جلو مي‌آيد ايشان يک فلش مي‌گذارد تا او را از توجه به خود دور کند. پدر من با اينکه به واقع از لحاظ رتبه علمي در بالاترين سطح ممکن بود، ولي در خانه حاضر نبود حتي بگويد مثلا در حد ديپلم هستم. براي خانواده هيچ وقت اقرار نکرد که من حتي ديپلم دارم حالا اجتهاد ايشان هيچ و نمي‌گفت که کسي هستم.

آيت‌الله بهجت: من تنها يک طلبه‌ام

حجت‌الاسلام بهجت افزود: موقعي مي‌خواستم در جلسه‌اي شرکت کنم. پدرم به من گفت من يک طلبه‌ام . تو خودت آيت الله هستي باش. استاد حوزه‌اي باش. خودت را هر چه مي‌خواهي بگويي من به تو کار ندارم ولي پدر تو يک طلبه بيشتر نيست. حق نداري بيشتر از آن، برايش جا باز کني.

وي ادامه داد: لذا مجلسي که مي‌خواهي بروي، اگر از طرف خودت مي‌روي، هر کجاي مجلس مي‌خواهي بنشين. اگر از طرف پدرت مي‌روي، پدر تو يک طلبه است پس پايين‌ترين جاي مجلس بنشين. وقتي به آن مجلس رفتم و مي‌خواستم يک جاي متوسطي بنشينم، ديگران آمدند و اصرار کردند که بايد بيايي و بالا بنشيني.

وي اضافه کرد: مرحوم پسر آيت‌الله اراکي آمد و بازوي مرا گرفت و تا جاي مرا عوض کند. من گفتم که والله دستور آقاست که گفته برو و پايين‌ترين جا و کنار دست فلاني بنشين. يادم هست که اينها نتوانستند از خنده خود را نگه دارند و يکي از آنها از خنده نشست که آقا گفته برو زير دست فلاني بايست.

وي اين طور ادامه داد: مثلا آن فرد که ايستاده بود، جزء شاگرد شاگردان ما حساب مي‌شد. کسي نمي‌توانست بپذيرد که کسي باشد که حاضر نباشد جايگاه خود را معرفي کند. اينقدر نگويد که زن و بچه‌اش هم خيلي باور نکنند که شايد او حتي علومي هم داشته باشد. ايشان اطلاعات چنداني به کسي نمي‌داد. اگر هم شخص کنجکاوي را مي‌ديد، از او فاصله مي‌گرفت.

فرزند آيت الله بهجت:نميدانيم چمدان آيت الله بهجت چه شد(4)

سيد ميراحمد فقيه ني ريزي — Thu, 17 May 2012 23:08:00 GMT

چرا نماز واقعي را نشان نمي‌دهيد؟/

فيگور آقاي بهجت براي تلويزيون مناسب نيست!

فرزند آيت الله بهجت در ادامه بيان کرد: ايشان خود وجودش را شکانده بود. لذا آيت الله بهجت از نظر ظاهري و آرايش لباس، خودش را به ساده ترين و پايين ترين مرتبه مي‌رساند و در شأن خودش نبود. خيلي‌ها اصرار مي‌کردند که چرا صدا و سيما نماز ايشان را نشان نمي‌دهد.

وي افزود: خيلي‌ها با ديدن يک نماز ايشان زندگيشان فرق کرده بود. بعد از رحلت پدرم آقايي گفت که چند سال قبل به معاونت صدا و سيما رفتم و به ايشان اين اعتراض را کردم که شما که بهترين هر چيز را نشان مي‌دهيد پس چرا بهترين نماز که مثلا نماز آيت الله بهجت باشد را نشان نمي‌دهيد؟ او در جوابم گفت آخر يک مشکلي هست که فيگور آقاي بهجت براي تلويزيون مناسب نيست.

وي ادامه داد: آن آقا مي‌گفت من يکدفعه انگار آتش گرفتم و خيلي ناراحت شدم و به او گفتم حالا من متوجه شدم. اگر در صدر اسلام هم شما متصدي نمايش بوديد، حتما نماز علي‌بن ابي‌طالب عليه‌السلام را نشان نمي‌داديد. چون ايشان لباس وصله دار مي‌پوشيد و دور آستين لباسش ريش ريش بود!

ماجراي فيلم‌گرفتن از آيت‌الله بهجت

وي اضافه کرد: من ايشان را اصلاح مي‌کردم و در آرايش ظاهري تميز و مرتب مي‌کردم. اين اواخر قيچي‌ها را از ايشان دور مي‌کردم.

وي گفت: معمولا علما و روحانيون هر چه مسن‌تر مي‌شوند، عمامه‌هاي بزرگتر و محاسن بلند‌تري دارند. ولي ايشان ساده بود و برعکس همه رفتار مي‌کرد. عمامه ايشان اوايل 5/7 متر بود که ايشان اينقدر بريده بود تا به 5/4 متر رسانده بود. چند سال بود عمامه ايشان را من مي‌بستم چون ايشان موقع بستن کوتاه مي‌کرد. آيت الله بهجت تمام نشانه‌ها و برچسب‌ها و مسائلي را که اهل ظاهر مي‌پسندد از خود دور مي‌کرد.

وي اشاره کرد: آيت الله بهجت حتي به مقامات بزرگ مملکتي اجازه نمي‌داد تا دوربين را به منزل بياورند. بنده يکي دو سال بعد از انقلاب دوربين عکاسي داشتم ولي نمي‌توانستم از ايشان عکس بگيرم. يکي دو تا عکس گرفتم آن هم به اين صورت که يک عکس مي‌گرفتم و فرار مي‌کردم و تا چند ساعتي پيدايم نمي‌شد.

حجت الاسلام والمسلمين علي بهجت گفت: در سال 75 دوربين خيلي پيشرفته اي به منزل ما آوردند که آقايي از پست سياسي وزارت خارجه برايم آورده بود. آن زمان ورودش به ايران ممنوع بود. من روزها سعي داشتم از ايشان فيلم بگيرم و نمي‌شد. آنها گفته بودند که يک وضو و يا نماز از آيت الله بهجت را ضبط کن. من تشخيص دادم که در اين فصل ايشان کنار حوض و رو به روي آفتاب مي‌نشيند و وضو مي‌گيرد.

وي افزود: من درست مقابل ايشان در اتاقي دوربين را پشت شيشه گذاشتم و شيشه را خوب تميز کردم. راه اتاق از حياط بود و مي‌خواستم از حياط رفت و آمد نکنم تا ايشان متوجه شود. لذا در ديگر اتاق را که به انباري بود، آن روز باز گذاشتم و از آن رفت و آمد کردم. آقا که آمد برخلاف همه روزها طرف ديگر حوض ايستاد و پشت به دوربين بود.

وي تأکيد کرد: من تعجب کردم که بچه‌ها که در خانه از همه کنجکاوترند، متوجه کار من نشده بودند، آقا چه طور فهميده بود. کنار ايشان رفتم و همين طور که صحبت مي‌کردم، طوري که ايشان نفهمد آبي را که براي وضو تهيه کرده بود را در سمت ديگر گذاشتم تا ايشان به جاي مود نظر برود.

وي ادامه داد: پدرم گفت آن را چرا از اينجا برداشتي؟ گفتم مگر جلوي آفتاب وضو نمي‌گيريد؟ پدرم گفت همين جايم نمي‌گذاري وضويم را بگيرم؟ گفتم آقا من به شما کاري ندارم. گفت بله هيچ کاري نداري...هيچ کاري نداري... گفتم آقا جان من با شما چه کار دارم؟ ايشان گفت خودت مي‌داني که چه کار داري! واقعا پيش رو و پشت سر برايش يکي بود.

مفقودالاثرهاي خانه آيت الله بهجت

وي اضافه کرد: خلاصه نگذاشت تا فيلم بگيرم و بعد هم آن دوربين در خانه ما مفقود الاثر شد. مفقودالاثرها فقط در جبهه نبود. در خانه ما خيلي از اين چيزها مفقود الاثر شد که کسي آنها را از خانه بيرون نبرد ولي ديگر در خانه نبود. مانند همان چمدان شخصيشان که قبل از رحلت از من گرفتند و نامه هاي علماي بزرگ به ايشان و اسناد و مدارکي در آن بود و ديگر پيدا نشد. دوربين هم مفقودالاثر شد.

وي گفت: بعدها هرچه به ايشان مي‌گفتم اين دوربين امانت است و مال کسي است و بايد برگردانم، تا بلکه ايشان دوربين را برگرداند، فقط مي‌گفت بله، حالا شما فلان ذکر را بگو تا پيدا شود. ايشان در تمام عمر چيزي از خود باقي نمي‌گذاشت.

مردم حدود 23 هزار عکس از آيت‌الله بهجت به ما فرستادند

وي اشاره کرد: آيت الله بهجت در طول عمرش براي گذرنامه‌ها و يا از بچگي اگر پدرشان به ايشان پولي مي‌داد تا عکسي بگيرند، جمعا به اندازه انگشت‌هاي دست راضي نشده تا عکس بگيرد. يکبار جواني آمد و گفت من پسر عم آقاي مرعشي نجفي و ساکن سوئيس هستم. آنجا دنياي غفلت‌هاست و من در آنجا با شما خوش هستم.

فرزند آيت الله بهجت در ادامه گفت: او اجازه خواست تا عکس آقا را داشته باشد. پدرم گفت آقا عکس نمي‌خواهد. آن جوان اصرار کرد که من آنجا که هستم با ديدن عکس شما به ياد معنويات مي‌افتم شما ناراحت مي‌شويد؟ من براي خودم و در اتاق خودم مي‌خواهم. اين با شما بودن را مي‌خواهم در آنجا نيز حس کنم. خلاصه آقا اجازه داد.

وي افزود: از ايشان عکس ديگري داريم که ايشان درست به دوربين نگاه مي‌کنند. ولي هيچ کس نمي‌داند که آقا در آن زمان در بدنش نيست و در عوالم ديگري سير مي‌کند. درست وقت پرده‌برداري ضريح بود که ايشان چند دقيقه‌اي مبهوت بود و در آنجا اين عکس گرفته شد.

وي ادامه داد: وقتي آيت‌الله بهجت رحلت کرد ما در سايت اعلام کرديم اگر کسي عکسي از ايشان دارد بفرستد و 17 هزار عکس آمد. جالب است کسي که حاضر نشده 17 تا عکس بگيرد حالا 17 هزار عکس از او آمده بود! حدود 6 هزار عکس ديگر هم بعدا آمد. پيدا کردن کسي که تا اين حد خودش را مخفي مي کند خيلي مشکل است.

ياسين مرا نفرستادي؟

مومنان بعد از مرگ نيز ارتباطشان را حفظ مي‌کنند

وي تأکيد کرد: هنوز مردم از ايشان چيزهايي مي‌گويند و ارتباطاتي دارند که من اينها را ضبط نمي‌کنم و گرنه خيلي جالب است. مثلا در فروردين سال گذشته که من عراق بودم و به دنبال کسي يا نشاني از سالهاي حضور پدرم به همه آن مکان‌ها رفتم، و بعد که برگشتم گاهي نمي‌شد سوره ياسيني را که هر شب برايشان مي‌خواندم را بخوانم. البته نماز نجف يک سوره ياسين و الرحماني دارد که من به پدرم هديه مي‌کردم.

وي گفت: روزي جواني که کمک آشپزي در حوالي اراک بود پس از 5 بار مراجعه آمد و گفت که از پدرم پيغامي دارد. من آن جوان را ديدم و او سه پيغام داشت که دو تاي اول درست بود و در پيغام سوم گفت آيت الله بهجت گفته به پسرم بگو که ياسين مرا نفرستادي! جوان از من پرسيد ياسين کيست؟ و من گفتم منظور پدرم سوره ياسيني است که هديه‌اش مي‌کنم.

وي اضافه کرد: يک ماه بعد دوباره جوان را ديدم و گفت آيت الله بهجت را ديدم و از من تشکر کرد که پيغامم را رساندي ولي پسرم هنوز گاهي تخلف مي‌کند (درخواندن ياسين) راست مي‌گفت و خنده‌ام گرفت. خود ايشان مي‌گفت که مومنين بعد از مرگشان هم ارتباطشان را حفظ مي‌کنند.

مسائل سياسي را نيز رسانه‌اي نمي‌کرد

وي اشاره کرد: آيت الله بهجت از لحاظ سياسي هم مواضع اساسي داشتند.

وي تأکيد کرد: ايشان با دو دستگي مخالف بود و صلاح نمي‌دانست و مي‌گفت در برابر خارجي‌ها همه بايد يک دست باشيم. البته اگر مطلب خاصي داشتند، تذکر مي‌دادند و همان شخصي را که بايد آگاه مي‌کردند منتها از رسانه‌اي کردن خوششان نمي‌آمد.

فقط «العبد محمد تقي بهجت»

وي ادامه داد: ايشان حاضر نشد اسمش را حتي در يک هفته نامه و يا ماه نامه و در يک روستا ثبت شود. اگر مي‌خواست در کتابي چيزي از استاد ايشان و به نقل از ايشان بنويسند، شرطشان اين بود که نامي از ايشان برده نشود. حتي راضي نمي‌شد اسمش را روي رساله‌اش بنويسند. رساله 7 مرتبه بدون اسم چاپ شد!

وي افزود: تا اينکه مردم خيلي ناراحت شدند و گفتند مگر زمان ساواک است که اجازه نمي‌دادند کتابي به اسم روح الله موسوي خميني چاپ شود و وقتي بدون اسم مي‌آمد معلوم مي‌شد کتاب ايشان است. مردم درک نمي‌کردند پدرم براي چه اين کار را مي‌کند و برايشان سوال بود. تا اينکه من با چه زحمتي توانستم فقط امضاي ايشان را داشته باشم که براي چاپ هشتم رساله با اين عنوان آمد: «العبد محمد تقي بهجت». فقط همين را راضي شد بنويسد.

ارتباط آيت الله بهجت با خانواده چگونه بود؟

حجت الاسلام علي بهجت گفت: ارتباط ايشان با همسر و اعضاي خانواده خصوصا با نوه‌ها بسيار خوب بود. نوه‌ها در پناه ايشان آزادي خيلي بهتري داشتند و ايشان خيلي به آنها مي‌رسيدند. عبارت ايشان در مورد نوه‌ها اين بود که اينها جديدالورود از عالم بالا هستند و معصومند و چون معصومند آدم را به خودشان جذب مي‌کنند.

همه موجودات در پناه آيت الله بهجت بودند

وي اشاره داشت: نه تنها بچه‌ها که همه موجودات و جنبنده‌هايي که در خانه بودند در پناه ايشان آزادي داشتند. اصلا اجازه سم پاشي و کشتن موجودات را نمي داد و بارها بنده را توبيخ مي‌کرد که مگر نگفتم مگس را نکش! در فصل بهار معمولا مگس به اتاق ايشان مي‌آمد. صبحها هنگام کارها و مطالعاتشان بوسيله بادبزن و يا عصا مگس‌ها را اين طرف و آن طرف مي‌کردند.

وي گفت: گاهي بنده زودتر از ايشان مي‌رفتم و حساب همه مگس‌ها را مي‌رسيدم تا ايشان اذيت نشوند. يک بار به من توبيخ کردند که مگر نگفتم اينها نکش و فقط بيرونشان کن. من به شوخي گفتم نمي‌شود دانه دانه آنها را بگيري و بيرون کني، بايد چند نفر را بياوريم که فقط اينها را بيرون کنند تازه دوباره از يک سوراخ ديگري به داخل مي‌آيند. خوب من هم آنها را بيرون کردم فقط از هستي بيرونشان کردم. پدرم گفت پناه بر خدا.

وي افزود: وقتي با موجودات اين طور بودند، بچه‌ها را که ديگر خيلي دوست داشتند. آيت الله بهجت خيلي سفارش مي‌کرد که براي بچه کوچک چيزي بگيريد تا سرگرم باشند. چون مايل نبود بچه‌ها سرگرمي‌هاي تلويزيوني داشته باشند، مي‌گفتند پرنده‌اي بگيريد تا مشغول باشند.

آيت‌الله بهجت مي‌فرمود:

خروس‌ها در سحر نداي قدوسي سر مي‌دهند

وي بيان کرد: يکبار از مراسمي در خيابان مي‌آمديم و حاج آقا هم بودند و بچه‌ها گفتند و 3 جوجه برايشان گرفتم. اين جوجه‌ها که به منزل ما آمدند حضورشان براي ما عذاب عليم شد. بايد دائما و روزي چند بار احوالات اينها را به پدرم گزارش مي‌داديم.

وي ادامه داد: ايشان مي‌پرسيد آيا چيزي خورده‌اند يا نه، جايشان خوب است و ... اگر موقعي از احوال اينها مي‌پرسيدند و ما جواب سردي مي‌داديم، خودشان گاهي در هواي سرد به حياط مي‌رفتند و از جاي آنها خيالشان راحت مي‌شد تا دورشان پوشيده باشد.

وي افزود: روزي به من گفت اينها را داخل بياور. مبادا گربه آنها را بخورد. من هم گفتم پدر جان شايد اينها روزي گربه باشند. ما نبايد روزي‌اش را بگيريم و ايشان گفت پناه بر خدا؛ سپس بلند شد و آنها را به داخل آورد. الان يکي از آنها مانده و تبديل به يک خروس شده است.

وي گفت: ايشان مقيد بود که در منزل يک خروس بايد باشد. مي‌فرمود اينها در سحرها نداي قدوسي سر مي‌دهند منتها ما زبان آنها را نمي‌فهميم. آنهايي که بايد بفهمند، مي‌فهمند. ايشان دوست داشت که خروس خوش‌صدا و سفيد باشد و به موقع بخواند و مرغي هم کنار او باشد.

حديث روز

سيد ميراحمد فقيه ني ريزي — Wed, 16 May 2012 19:26:00 GMT

سخن نيک و کار نيک

امام على سلام الله عليه

قُولُوا الخَيرَ تُعرَفُوا بِهِ وَاعمَلُوا الخَيرَ تَكُونُوا

مِن أهلِهِ؛

سخن نيک بگوييد تا بدان شناخته شويد و كار نيک كنيد تا از نيكوكاران شويد

نهج الذکر (با ترجمه): ح 130

ملانصرالدين و خريد پاپوش

سيد ميراحمد فقيه ني ريزي — Wed, 16 May 2012 19:09:00 GMT

ملانصرالدين و خريد پاپوش

ملانصرالدين براي خريد پاپوش نو راهي شهر شد. در راسته ي کفش فروشان انواع مختلفي از کفش ها وجود داشت که او مي توانست هر کدام را که مي خواهد انتخاب کند.

فروشنده حتي چند جفت هم از انبار آورد تا ملا آزادي بيشتري براي تهيه کفش دلخواهش داشته باشد ملا يکي يکي کفش ها را امتحان کرد، اما هيچ کدام را باب ميلش نيافت

هر کدام را که مي پوشيد ايرادي بر آن وارد مي کرد.

بيش از ده جفت کفش دور و بر ملا چيده شده بود و فرشنده با صبر و حوصله ي هر چه تمام به کار خود ادامه مي داد. ملا ديگر داشت از خريدن کفش نااميد مي شد که ناگهان متوجه ي يک جفت کفش زيبا شد.

آنها را پوشيد. ديد کفش ها درست اندازه ي پايش هستند. چند قدمي در مغازه راه رفت و احساس
رضايت کرد. بالاخره تصميم خود را گرفت. مي دانست که بايد اين کفشها را بخرد.
از فروشنده پرسيد: قيمت اين يک جفت کفش چقدر است؟
فروشنده جواب داد: اين کفش ها، قيمتي ندارند.
ملاگفت: چه طور چنين چيزي ممکن است. مرا مسخره مي کني؟
فروشنده گفت: ابدا، اين کفش ها واقعا قيمتي ندارند، چون
کفش هاي خودت است که هنگام وارد شدن به مغازه به پا داشتي

نکته :اين داستان زندگي اکثر ما انسان هاست. هميشه نگاه مان به دنياي بيرون است. ايده آل ها و زيبايي ها را در دنياي بيرون جست وجو مي کنيم.خوشبختي و آرامش را از ديگران مي خواهيم. فکر مي کنيم مرغ همسايه غاز است

خودکم بيني و اغلب خودنابيني باعث مي شود که انسان خويشتن را به حساب نياورد و هيچ شأني براي خودش قائل نباشد.

پيام مهم مهدي هاشمي از لندن

سيد ميراحمد فقيه ني ريزي — Wed, 16 May 2012 18:48:00 GMT

پيام مهم مهدي هاشمي از لندن

چندوقتي بود شايعه کرذه بودند که مهدي هاشمي به ايران باز خواهد گشت. ما که نديديم اما شنيده‌ايم که ايشان خيلي دلش مي‌خواسته بياد ايران اما اشتغالات فراوان به تحصيل و کار و اين مدل مسايل سبب شده تا نتواند وارد کشور شود. خصوصاً آنکه وي خيلي دوست دارد هرچه زودتر در دادگاه حاضر بشود و از خودش در برابر آن اتهامات بي‌اساس (که قبلاً در مبعضي محافل عنوان شده بوده است) دفاع کند.

خلاصه آنکه همين چند روز قبل در کمال ناباوري، خبر مورد اشاره از سوي يکي از نزديکان اين نخبه لندن‌نشين تکذيب شده و اميد مشتاقان ديدار روي ماه ايشان نااميد شد.

به اميد روزي که اين عزيز دل‌انگيز به ميهن بازآيد و مملکتي را از نگراني برهاند! به اميد آنکه هرچه زودتر تحصيل ايشان در رشته دکترا تمام شده و ما شاهد برگشتن ايشان باشيم و بتوانيم از خدمات ايشان (ين‌بار در سمت‌هاي مهم‌تر و با مدارک و مدارج بالاتر) بهره‌مند بشويم